گنجشک

فریب خورده!

فرزانه — Wed, 23 Feb 2011 17:37:42 GMT

زندگی کردن تو ممالک جهان سوم یعنی: ترافیک، آلودگی، ماشین وطنی خراب، اینترنتِ اگر برقرار با سرعت لاک پشتی، آنتن ندادن موبایل، دسترسی شما محدود است، خش خش رادیو تو یه جاهایی از مسیر که از قضا گوشهاتو تیز کردی یه چیزیو بشنوی، گل فروش سر چهار راه، فیلتر، گلچین، همینایی که ما می گیم درسته، چاله، دروغ، دیوارهای بلند حاشا، دهن سرویس شدن برای مسایل جزیی و راحت عبور کردن از مسایل مهم و کلی(1)، کیفیت تصویر خراب، سوالای بی جواب، چراهای انباشته ته انباری ذهن، برنامه ریزی در نقش کشک، مدیریت دوغ، در به در دنبال یه آدم چیز فهم گشتن، زیر پاگذاری قانون واسه یه عده آسونتر از آب خوردن و له شدن یه عده دیگه زیر بار قانون مداری، چشمای خیس، قرص اعصاب، من از تو تقدیر میکنم تو از من، جاده های ناامن، توپولف، قطارای زمان اعلیحضرت، مسافرت پرریسک، سریالای آبکی، قهرمانای بادکنکی، دلخوشیای الکی، برخوردای سلیقه ای، 20:30،بهمن هاشمی،هدفمندی،عیدی سیصد و هجده هزار تومنی،...

(1)اینجا دانشجوها برای انتخاب واحد بیشتر از ارائه پایان نامه دهنشون سرویس میشه و تو بحث پایان نامه هم سخت ترین مرحله جمع آوری داده های خامِ!

ما گفتیم جهان سوم اینطوریه تو ممالک دیگه زندگی نکردیم ببینیم اونجا چه خبره. شاید همه جا آسمون همین رنگیه چه میدونم؟

هی یاد این ترانه محسن نامجو می افتم که میگه:این که زادهء آسیاییو میگن جبر جغرافیایی بعدشم یه چیزای دیگه میگه راجع به لنگ در هوا بودن و اینا که دیگه یادم نیست.

تا حالا انقدر وطن فروشی نکرده بودم اما چند هفته است با شکل رسم ونمودار دچار دهن سرویسیِ مزمن شدم سر یه موضوع مزخرف و ساده و یه عده اصرار دارن گره با دست باز شدنی رو من با دندون باز کنم منم دندونام دیگه کند شدن انقدر سعی کردم و نشد فلذا دیگه اعصاب نموند واسم و دست به این کار شنیع زدم.نمیدونما ولی یه جورایی احساس گول دشمن خوردن و منا*فق شدن و دست تو دست بیگانه گذاشتن بهم دست داده!خدایا نکنه واقعا من گول دشمن رو خوردم!من گول خوردم!گول خوردم؟بدم پدرِ پدر پدر سو...

من میرم سینما یه فیلم ببینم شاید ازین حال و هوا دربیام. (دیالوگ سن پطرزبورگ)

من چقدر خوشحالم!

فرزانه — Tue, 25 Jan 2011 13:59:18 GMT

اصلا نمیدونم روزهام چه طوری می گذرند.هر روز یه سوژه ای پیش میاد با خودم میگم برم اینو بنویسم تو بلاگم بعد از این فکر تا عملی شدنش انقدر طول می کشه که کلهم اجمعین یادم میره چی میخواستم بگم و اگرم یادم باشه اون داستان دیگه بیات شده.

به سلامتی همه دوستان امتحانات ما تموم شد.حالا چون برای چند روز محدود تا آغاز ترم جدید در پوست خود نمی گنجیم زودی میخواهیم یکی ازین پستا که بیاید همه با خوشحال باشیم بذاریم تا اعصاب داریم.

راستش تو دلم مونده که بگم چرا هی منتظریم این روزا بگذرن؟ما آدما همیشه فکر میکنیم یه روزی قراره بیاد که همه چیز ردیف باشه و ما هم هیچ مشکلی نداشته باشیم این پا رو بندازیم رو اون یکی و لذت ببریم و خوشحالی کنیم در حالی که همه می دونیم همچین روزی وجود نخواهد داشت.

دوستم میگفت ماه رمضون رو دوست ندارم چون گرسنه ام و هی میخوام که زود افطار بشه و از این انتظار برای زودتر گذشتن عمرم غصه میخورم.من یه ذره فکر کردم دیدم اوه ما چقدر به مناسبت های مختلف همچین احساسی داریم.وقت درس خوندن میگیم خدایا کی تموم می شه راحت بشم.اول هفته غصه میخورم که کی آخر هفته میشه.توی روز هی منتظرم ساعت 4 بشه برم خونه و ...

غافل از اینکه تمام این لحظاتی که من در انتظار تموم شدنشون هستم لحظات منحصر به فرد عمر و همه زندگی من هستن.

خلاصه اینکه میخوام بگم اگه تو این لحظه ها غم و غصه درست و درمون نداریم که خیلی هامون نداریم و اگه هنوز اختیار داریم که بخندیم یا اخم کنیم و نخندیم به نظرم بد باختیم زندگی رو.

چند روز قبل همکارم چند تا بلیط تئاتر بهم داد.هیچ کدوم از اطرافیانم برنامشون جور نبود واسه اومدن ولی تئاترش خیلی اسمی بود.عصرش تنهایی تو سالن تئاتر نشسته بودم و داشتم لذت می بردم.خودم خوشم اومد از اینکه واسه خوش گذروندن وابسته به حضور دیگران نموندم و حق خودم دونستم که تنهایی دو ساعت خوش بگذرونم.شاید یه کم خنده دار به نظر بیاد اما حس کردم اون دو ساعت لذت یه جورایی هدیه زندگی بود برام و قسمت و سهم من بود.

سرجمع میخوام بگم هیچ روزی نرفته دنبالش یه روز بهتر و فوق العاده تر بیاد.دنبال عشق و حال و لذت و دوست داشتن و عشق و همه چیزهای خوب باشیم تا وقتی نیومده اون روز که افسوس تک تک لحظات عمرمون رو بخوریم.

خلاص.

قالب بلاگم اون چیزی نیست که میخوام ولی برای آغاز تغییر خوبه تا یه روز که حسش بود بشینم ردیفش کنم.

رنگ چشمات خیلی عجیبه؟

فرزانه — Thu, 06 Jan 2011 08:14:44 GMT

میدونید تنها راه حل کسی که دوشنبه امتحان داره و همینطور چهارشنبه و تا امروز یه کلمه از درساشو نخونده و صبح با انگیزه از خواب بلند شده که شاخ غولو بشکنه و بشین سر کتاب و جزوه و در کمال ناباوری فهمیده سخت تر از اون چیزیه که فکرشو میکرده و الان یه چیزی تو مایه های خر تو گل گیرکرده است چیه؟

یه لیوان چایی بریزه ، جعبه شیرینی ام بذاره کنارش و با مهرنوش بخونه: تو که چشمات خیلی قشنگه....

بعدم تازه پر رو پر رو بشینه بلاگشم به روز کنه!

عجب آدمایی پیدا میشنا!

راستی بهتون گفته بودم مهرنوش همکار ما بوده قبلا؟البته من ندیده بودمش وقتی من استخدام شدم تو سال سوم مرخصی بدون حقوقش بود.وقتی این آهنگش پخش شد موجی از شادی و شعف بین کارمندان سازمان مربوطه پیچید و همه غریو اللله اکبر سر دادن از این همه استعداد پنهان و فروخورده!

حالا دیگه رییسا میدونن نباید خیلی سر به سر ما بذارن وگرنه ممکنه استعدادهای ما هم کم کم شکوفا بشه و بذاریم بریم یه جای خوش آب و هواتر!

طفلکی بابام اومده میبینه پای کامپیوترم میگه خسته نباشی.فکر کرد دارم درس میخونم.من عذاب وجدان گرفتم میرم سر درسام فعلا.

...

فرزانه — Thu, 30 Dec 2010 19:15:36 GMT

بارانی که نمی بارد

تویی که نیستی

دست و دلی که به کار نمی رود.

تویی که نیستی

دیگری که... هست

و عجیب این روزها می ترسم حوصله دلم سر برود

و جایگاهت را دیگری که هست بگیرد . . . وقتی تو نیستی

و من بمانم و حکایت سر به مهر احساسی که پر پر شد و نفهمیدی.

و من دوباره هواییم این روزها

این روزها که دوباره تو نیستی از قضا!

وچقدر ذهنم را به خود مشغول کرده این جملات که:

در خیال به آنان دل می بندیم که دوستمان ندارند و در واقعیت از آنان که دوستمان دارند گریزانیم

شاید این باشد دلیل تنهایی همیشگیمان

به گوش قاصدکی نجوا می کنم

وقتی تو نیستی ....دیگری هست که قدر دل از دست رفته ام را میداند

و رهایش می کنم شاید به گوشت برساند

آوای دخترکی را که حوصله دلش سر رفته

از بس که تو نیستی...

پی نوشت:

به خیالت بگو دی ماه وقت امتحاناست دست از سرم بر داره.مرسی

روی ماه احسان رو (از نوع خواجه امیریش) با تاخیر بابت آهنگ های 1 و 5 و 7 آلبوم یه خاطره از فردا می بوسم.مخصوصا بابت آهنگ اول که هزار بار گوش کردم!

بارون بارون بارونه.....(حالا همه با هم) هی!

فرزانه — Tue, 02 Nov 2010 14:47:33 GMT

خدایا مرسی از این هوای بارونیِ محشرِ دو نفره.

خودم تنهایی و یه نفره کلی حالشو بردم.دست گلت درد نکنه.

پی نوشت:

کی میگه تو نباشی ستاره بی فروغه؟

خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت...

فرزانه — Mon, 04 Oct 2010 08:22:31 GMT

چند شب قبل رفتیم یه جشنی که عمو پورنگ هم حضور داشت.قبل اومدنش به بچه ها گفتن همه بیان جلو سن جمع بشن.همه زمانی رو که اونجا بود شعر خوند و موسیقی پخش کرد و بچه ها رو تشویق کرد به بالا پایین پریدن و دست زدن.

تا حالا اینکار رو انجام دادین؟منظورم همزمان پریدن و دست زدنه.کار سختیه مطمئن باشین بعد چند ثانیه دست و پاتون به هم گره میخوره.یادتونه مهران مدیری تو یکی از طنزاش میخواست یکی رو بغل بکنه و ماچش کنه نمیتونست؟ما هم از بس که شادی نکردیم واقعا بلد نیستیم تو لحظات هیجان انگیز زندگیمون چیکار باید بکنیم.فقط یاد گرفتیم بشینیم سر جامون و فریاد خوشحالیمون رو تو گلو خفه کنیم تا حتی شادیهامون هم تبدیل بشن به یه عقده تو دلمون رو بقیه عقده ها.

اون شب خوشحال بودم برای اون بچه ها.خیلی خوشحال.با حسرت نگاهشون میکردم و آرزو میکردم بچه های ما شادی رو یاد بگیرن.آرزو می کردم بچه هامون اهل رقص و ساز و آواز باشن.اهل فریاد زدن.اهل بلند خندیدن.مثل ما گوشه گیری و افسردگی رو بهتر از خوشحالی کردن بلد نباشند.شاید زمان بزرگ شدن اونها دیگه تو آمار نیاد که ایران جزء کشورهای افسرده است.

برادرزاده هفت ساله ام اگه بهش راه بدی میاد وسط و جلو بابابزرگ و عموهاش و بقیه کاملا جدی میرقصه و تا وقتی ازش تشکر نکنی و نگی دیگه بسه بیخیال نمیشه.

براش خوشحالم.برای اون و همه دوستاش که دارن از بچگی رقصیدن رو تمرین میکنن!

داداش قربون دستت یه کمکی بده این ماشین دربیاد.دمت گرم.

فرزانه — Mon, 27 Sep 2010 16:16:02 GMT

سلام

چقدر سخت میشه کار وقتی بعد از یه مدت طولانی میخوای دوباره بنویسی.مثل این دقیقه های اول خواستگاریه دیدین دو طرف نمیدونن باید از کجا شروع کنن و چی بگن؟

-چه ترافیکی بود!

-بله این خیابون بالایی همیشه ترافیکه.

-هوا هم دوباره گرم شده!

-بله چند روز بود خنک شده بود بازم گرم شد.

اینارو همینطوری گفتم که دقیقا مراسم فوق الذکر براتون تداعی بشه!

امروز اول مهر من بود.دومین جلسه از کلاسی بود که خوب مسلماً اولیش رو من نرفته بودم که شرکت در جلسه اول کلاس بسی کسر شان می باشد.به ناچار امروز رفتم و در کمال حیرت دیدم که همکلاسیم تحقیقی رو که استاد گفته بوده سیمی شده داره تحویلش میده!چه دانشجوهایی پیدا میشن ها.آدم وقتی میبینتشون احساس دل پیچه شدید بهش دست میده.

دیدین بعضیا میگن مثلا کلاسامون با کارمون تداخل داره؟من نمیدونم اونا تو چه وضعی هستن ولی در مورد خودم میتونم بگم که کلاسام با کارم منطبقه.منطبق که میگم اغراق نمیکنما جدی میگم.الان شما خر رو دیدین تو گل گیر میکنه؟من دقیقا همونم.حالا شماها شهر نشینید شاید این صحنه رو ندیده باشین ارجاعتون میدم به صحنه آخر درباره الی که ماشین تو شن های ساحل گیر کرده بود.هیچ کسم نیست مارو هل بده بلکم از این وضعیت فلاکت بار در بیایم.

برای رفتن سر کلاسا به هفته ای یک روز و نصفی مرخصی نیاز دارم در حالی که کلهم تو ماه دو روز مرخصی دارم.

الان اگر دلت برای من نسوخته مصداق اون بیتی که میگه:

غم حال دردمندان نه عجب درت نباشد که چنین نرفته باشد همه عمر در تو حالی

اینو شجریان داشت میخوند وقتی که تو راه برگشت داشتم سعی میکردم با گوش کردنش حواسم رو پرت کنم و به انطباق و ترافیک و آلودگی هوا و اعصابهای خاکشیر بقیه فکر نکنم.

استاد ارجمند داره بحث مدیریت و برنامه ریزی میکنه و از برنامه های 200 ساله آمریکایی ها حرف میزنه و من در عجبم این که اینا رو بلده و مدیر گروه هم هست خیر سرش چرا دهن ما واسه ثبت نام و ساعت کلاس هامون که شبیه آبکش شده و پیدا کردن محل تشکیل کلاس ها تو اون محوطه درندشت سرویس شده؟چرا حتی نیم ساعت واسه برنامه ریزی اینا فکر نکرد که من روز ثبت نام همه اجدادش رو به بد وبیراه نبندم؟

به نگهبانه میگم چه جوری میشه ماشین رو آورد تو؟میگه اصلا راه نداره.بعد می پرسه خونه تون کجاست؟یه کم امیدوار میشم که لابد میخواد بگه خوب دوره باید با ماشین بیای عیب نداره ببرش تو.اما اینو نمیگه.میگه یا باید با سرویس بیای یا با تاکسی!از راهنماییش تشکر میکنم.میدونه اون اطراف جای پارک پیدا نمیشه و اگه نتونی بری تو واقعا همین دو راه رو داری.

خوب پس ما ایشالا فردا شب زنگ میزنیم بله رو از شما بگیریم!(عطف به جریان خواستگاری)

البته اگه طرف از همشهری های ما باشه به اینجا که میرسه میگه خوب ما میریم یه دور میزنیم برمیگردیم!

بارون

فرزانه — Mon, 06 Sep 2010 19:15:51 GMT

این روزا عجیب دلم بارون میخواد.نمیدونم چرا ولی هر روز صبح که از خواب بلند میشم سریع یه نگاه به بیرون میندازم ببینم آفتاب بازم داره سرسختانه تموم نشدن تابستون رو بهمون یادآوری میکنه یا رفته مرخصی.همیشه عاشق روزای بارونی بودم.بارون یعنی یه بهونه واسه پیچوندن کلاس و کار و زندگی و قدم زدن تنهایی و زمزمه کردن ترانه های عاشقانهء بی مخاطب!

نمیدونم شاید امیدوارم با اومدنش بشوره این شهر خاکستری رو که آلودگی 8 صبحش دلم رو به درد میاره.شاید امیدوارم یه رنگ و لعابی بده به این روزمرگی ها و حال و هوام رو عوض بکنه.دلم هوس هوای تر و تازه کرده.خدایا میشه فردا خورشید رو پیش خودت نگه داری بارون بفرستی برامون؟

پارسال همین موقع ها که جواب دانشگاه آزاد اومد و رو صفحه کامپیوتر دیدم قبول نشدم از بهت یه گوله اشک از چشمام سرازیر شد.چون دو هفته قبلشم جواب سراسری اومده بود و تو اونم قبول نشده بودم.آدم احساس میکنه خدا سر کارش گذاشته و داره باهاش لجبازی میکنه.صبح یاد پارسالم افتاده بودم.چقدر آدمیزاد کم طاقته.البته همه ناراحتی من تو همون اشک تموم شد و رفت.خیلی اهل غصه این چیزها رو خوردن نیستم.امسال قبول شدم.اتفاق خاصی هم نیفتاد.آدم به هر چیزی که میرسه براش عادی میشه.به هر چیزی.باید یاد بگیریم تو زندگی به وقایع انقدری که واقعا مهم هستند اهمیت بدیم و تو هر شرایطی حواسمون باشه که چقدر داریم غصه موضوعی رو میخوریم و از داشته هامون غافلیم.تو این دنیا به نظرم این قبیل مسائل اصلا ارزش ناراحتی ندارند.اینهارو نوشتم برای چند تا از عزیزانم که تو همچین شرایطی قرار دارند و من کاری از دستم بر نمیاد برای کم کردن غصه هاشون و راستش به نظرم اصلا حق ندارند دنیا رو به کام خودشون تلخ کنند سر دانشگاه و این مزخرفات.هر چند شاید بی فایده باشه این اراجیفم.

من با چیزهای خیلی کوچولو ذوق میکنم و بهونه ای میشن برای خوشحالیم.تو راه برگشتن از سر کار سه تا پروانه دیدم که داشتن سر به سر همدیگه میذاشتن و تو شلوغی و ترافیک تهران لابلای ماشین ها پرواز میکردن.نمیدونم چند وقت بود پروانه ندیده بودم که انقدر از دیدنشون خوشحال شدم.با قاصدک ها هم رابطه ام خوبه.حالم رو خوش میکنن.نسیمی که صبح ها از لابلای درختچه های حیاط بانک میگذره و عطر گیاه داره و به صورتم میخوره هم واسه سرخوش شدنم کافیه.عاشق این بهونه های کوچک خوشبختی ام.باور کنید شعار نمیدم از خدا میخوام به هیچ کسی درد و بیماری و مصیبت نده باقی مشکلات بچه بازیه و حل شدنی.با تن سالم میشه همیشه با پروانه ها دلخوش بود.

اگه بارون بباره...

حال من دست خودم نیست.

فرزانه — Fri, 20 Aug 2010 21:02:47 GMT

گاهی اوقات آدم خسته میشه.خسته از اینکه هی خودشو بزنه به کوچه علی چپ و همه چیز رو زیر سیبیلی رد کنه و سعی کنه بزرگ باشه و بگذره.

الان من تو اون گاهی اوقات دارم به سر میبرم.

حس میکنم هیچ وقت جواب محبتم به دیگران رو نگرفتم.خدایا میشه بهم یاد بدی محبت نکنم به دیگران تا وقتی که بتونم این کارو بدون هیچ توقعی انجام بدم؟

تو این مملکت عجیب داره آب سر بالا میره.صدای ابوعطای قورباغه ها گوش آدم رو کر میکنه.هر روز چیزهای جدیدی میبینم و میشنوم که هی بیشتر از امید به پیشرفت خالی میشم.دیشب تو برنامه 90 اصلا سعی نکردم بفهمم داستان چیه و حق با کیه تو کل زمان برنامه زل زدم به صفحه تلویزیون و حسرت خوردم که ما چطور با دست خودمون اسطوره کشی میکنیم و یه قهرمان رو تبدیل میکنیم به یه انسان معمولی و متوسط و میشینیم به تماشای دعواهای بی سرو تهش با یه عده آدم عوضیه دیگه.و الحق که اینطوری خشک کردن درختایی که میتونن ستون یه ملت باشن فقط و فقط از دست ما برمیاد.

زیر نویس تلویزیون شماره حساب میده واسه ساخت ضریح جدید حرم امام حسین!من به هزاران کودکی فکر میکنم که سر چهار راهها دارن آرزوهای بچگیشونو با اسفند دود میکنن واسه چشم نخوردن حماقت ما.

دارم چرت و پرت میبافم به هم.از یه سری بحث دلی و خانوادگی زدم به صحرای کربلا آخر شبی.این رسم همه روضه خونهاییِه که آخر مجلس کم میارن!

دلم میخواد برم یه جای دور.یه جایی که آب باشه و جنگل.لم بدم رو یکی ازین صندلیایی که یه چتر رنگارنگم بالاشونه.فقط صدای موج باشه و مرغای دریایی.

یه نسیم خنکم بزنه به صورتم گهگاهی.تنها.تنهای تنهای.حتی خیالتم نمیخوام همراهم باشه.اصلا شاید دلمم جا گذاشتم.این دل بی صاحبو که تو تمام عمرش نگران همه بوده و اگه یکی دو روز از اطرافیانش خبر نداشته باشه به شور زدن میافته و دیگه اعصاب نذاشته برام.دلی که حتی عرضه قهر کردنم نداره انقدر که کوچیکه.

فقط آرامش میخوام و صدای آب و نوازش نسیم و فکر خالی.حتی خالی از تو.

حافظ گفت:

حال خونین دلان که گوید باز وز فلک خون خم که جوید باز

شرمش از چشم می پرستان باد نرگس مست اگر بروید باز

جز فلاطون خم نشین شراب سر حکمت بما که گوید باز

هر که چون لاله کاسه گردان شد زین جفا رخ به خون بشوید باز

نگشاید دلم چو غنچه اگر ساغری از لبش نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن ببرش موی تا نموید باز

گرد بیت الحرام خم حافظ گر نمیرد به سر بپوید باز

جوونی هم بهاری بود و بگذشت!!!

فرزانه — Sun, 01 Aug 2010 18:24:19 GMT

خودت تازه کار رو شروع کردی و داری پاداش پایان خدمت همکارای بازنشسته رو محاسبه میکنی.یعنی کسانی که سی سال هر روز صبح اومدن اینجا و غروب برگشتن.کاری که تو تازه سه هفته است داری انجامش میدی.یه نظرت خیلی دور میاد.مثل 24سالگی که یه روزی تو عالم تو عالم بچگی فکر میکردی حالا حالاها بهش نمیرسی.به 18 سالگی فکر میکنی.به 20سالگی.چقدر عجله داشتی برای رسیدن بهشون.چقدر زود گذشت.تو کی پرتاب شدی به اینجایی که الان هستی؟

چقدر زود رسیدی به این مرحله ای که دیگه سر موضوعی داد و بیداد راه نمیندازی و اعتقاد پیدا کردی همه چی با گفتمان حل میشه.چقدر زود شدی یه آدم با احساسات متوسط!آدمی که دیگه نه خیلی بال در میاره برای چیزی نه زیادی غصه میخوره.فهمیده که دنیا بازیچه است و باید گاهی خودت رو بسپاری دست سرنوشت و روی هیچ چیز پافشاری نداشته باشی.چه زود نظرت راجع به آدمها عوض شد و الان مثل بزرگترا میگی به هیچ کس نمیشه اعتماد کرد.

کی اون احساس بچگانه که تا سال نو میشد خوشش میومد که میتونه سنش رو یه سال بالاتر بگه جاش رو داد به این محاسبات گول زننده که تو نیمه دوم سال به دنیا اومدی حالا فعلا میتونی همون رقم پارسال رو اعلام کنی؟میخوای بگی هنوز فرصت بچگی کردن و غوطه ور شدن تو احساسات و خیال و رویا رو داری؟

دیگه همیشه حوصله موسیقی گوش دادن نداری.گاهی رادیو ماشین رو روشن میکنی.بدتم نمیاد چهارتا خبرم اون وسط بشنوی آخه داری آدم بزرگ میشی.

اعصاب همشهری جوان خوندن نداری.شایدم تا چند وقت دیگه صبح به صبح دم کیوسک ایستادی و یه روزنامه همشهری خریدی.خدارو چه دیدی؟

رانندگی میکنی و به بقیه راننده ها بدوبیراه میگی.مثل بقیه.تویی که تا چند وقت قبل به همه لبخند میزدی چطور انقدر خودخواه و بیرحم شدی؟

پر از تردید و افکار مزاحمی.فکر میکنی به کارهای کرده و نکرده.کم کم داری حواستو جمع مکنی میترسی یه روزی حسرتات تو زندگی زیاد بشه.به کارهای نکرده بیشتر فکر میکنی.

پر از شکی.در به در دنبال خدا میگردی تا جواب سوالاتو بگیری ازش.خیلی حرف داری باهاش.اما فکر میکنی تحویل نمیگیره.تو فقط نیم ساعت ازش وقت میخوای.

خیلی حرفهارو دوست داری به خیلی ها بگی.اما هیچ وقت نمیشه.

داری بزرگ میشی.باور کن.

ورودت به دنیای احساسات متوسط تبریک و تسلیت باد خانم کوچولوی دیروز و بزرگ امروز.

پی نوشت:کم سوتی نمیدم این روزهای شروع کار رو.خدا عاقبت همه رو ختم به خیر کنه الهی.یه روزی باید لیستشون کنم براتون.حوصله اینترنت رو نداشتن هم از عواقب همون مورد ذکر شده بالاست.بهتر که شدم مینویسم.

همینطوری:بعضی از تصمیم ها دیر گرفتنشون با نگرفتنشون هیچ توفیری نداره.دنیا همیشه منتظر نمیمونه ما دو دوتا چهار تا بکنیما.از ما گفتن بود.